Over hoogsensitiviteit, hoogbegaafdheid en het leren onderscheiden van energie

Misschien herken je dit: Je loopt een ruimte binnen en je voelt het meteen. De spanning. De vermoeidheid. Het onuitgesprokene. Iemands verdriet, irritatie of onrust. Nog voordat er één woord is gezegd. Voor veel hoogsensitieve en hoogbegaafde mensen — of mensen die beide zijn, dubbel bijzonder — is dit dagelijkse realiteit. Je hebt niet alleen vijf zintuigen, maar als het ware een zesde: een fijn afgestemd innerlijk “radar” dat emoties, stemmingen en energie oppikt. Dat is een gave. Maar het kan ook een last worden.

Het probleem is niet dát je voelt — maar dát je alles naar binnen laat !!

Veel HSP/HB’ers hebben geleerd om zich aan te passen. Je voelde vroeger al aan wat er nodig was om de sfeer goed te houden. Om conflicten te vermijden. Om anderen niet te belasten. En langzaam ben je gaan geloven: “ik ben verantwoordelijk voor hoe anderen zich voelen.” “als iemand zich slecht voelt, moet ik iets doen.” “het ligt aan mij.” Maar hier zit een cruciale vergissing. Het feit dat jij iets voelt, betekent niet dat het van jou is. Je pikt signalen op — net zoals een radio golven opvangt. Maar die golven zijn niet de radio. Je zenuwstelsel is een antenne

Hoogsensitieve en hoogbegaafde mensen hebben vaak een zeer open, fijn afgesteld zenuwstelsel. Je neemt meer waar, sneller en dieper. Niet alleen in woorden, maar in lichaamstaal, micro-expressies, stemmingen en subtiele verschuivingen in energie. Dat betekent:

• Je voelt het als iemand gespannen is

• Je voelt het als iemand iets verbergt

• Je voelt het als iemand verdriet draagt

• Je voelt het als iemand over zijn grens gaat.

Maar als je niet leert filteren, ga je alles automatisch internaliseren.

Dan wordt: “hij is gespannen” onbewust: “ik ben gespannen — en ik moet het oplossen.”

En dat is precies waar veel HSP/HB’ers uitgeput raken.

Je mag leren onderscheiden: wat is van mij, en wat is van jou?

Een van de belangrijkste vaardigheden voor dubbel bijzondere mensen is energetische en emotionele differentiatie. Dat betekent:

• Je voelt iets

• Je herkent het

• Maar je neemt het niet automatisch over

Je kunt leren om te zeggen: “Ik voel jouw spanning, maar ik draag hem niet.”

Dat is geen onverschilligheid. Dat is gezonde begrenzing. Je hoeft iemands verdriet niet te dragen om empathisch te zijn. Je hoeft iemands onrust niet op te lossen om liefdevol te zijn. Je hoeft niet leeg te lopen om verbonden te zijn. Waarom dit zo moeilijk is voor HSP/HB’ers

I

Veel hooggevoelige, hoogbegaafde mensen zijn opgegroeid in omgevingen waarin zij te weinig werden gezien of begrepen. Je werd vaak de “volwassene” in de kamer. De aanvoeler. De bemiddelaar. Degene die de spanning opvangt.

Je zenuwstelsel heeft geleerd: “Ik ben veilig als ik zorg dat iedereen zich oké voelt.” Maar dat patroon put je uiteindelijk uit.

Het leidt tot:

• Overprikkeling

• Emotionele vermoeidheid

• Burn-out • Schuldgevoel

• En het gevoel jezelf kwijt te zijn

Je hoeft niet harder te worden — je mag helderder worden

De oplossing is niet jezelf afsluiten.

Niet “dikker vel krijgen”.

Niet minder voelen.

De oplossing is onderscheid leren maken. In mijn coaching leer ik mensen:

• Hoe je voelt wat er is, zonder het over te nemen

• Hoe je bij jezelf blijft in contact

• Hoe je je gevoeligheid gebruikt als kompas, niet als last

• Hoe je schuld en verantwoordelijkheid loslaat die niet van jou zijn

Je mag gevoelig zijn én stevig. Open én begrensd. Empathisch én vrij.

Misschien herken jij dit Als je:

• Vaak leegloopt na contact met anderen

• De emoties van anderen sterker voelt dan die van jezelf

• Moeite hebt met nee zeggen

• Schuld voelt als iemand zich niet goed voelt

• Of het gevoel hebt jezelf kwijt te raken in relaties.

Dan is de kans groot dat jouw “antenne” openstaat zonder filter.

Dat is geen zwakte.

Dat is een vaardigheid die nooit is aangeleerd. T

Tot slot :

Je hoeft niet minder te voelen.

Je hoeft niet iemand anders te worden.

Je hoeft jezelf niet te verharden.

Je mag leren: “Ik voel veel — maar ik ben niet alles wat ik voel.” En dat verandert alles. —

Femke Grijpma